جوانمردا!
اين شعرها را چون آينه دان !
آخر ، داني كه آينه را
صورتي نيست ، در خود.
اما هركه نگه كند،
صورت خود تواند ديدن
همچنين مي دان كه شعر را ،
در خود ،
هيچ معنايي نيست !
اما هر كسي، از او،
آن تواند ديدن كه نقد روزگار و
كمال كار اوست
و اگر گويي‚
 ”شعر را معني آن است كه قائلش خواست
و ديگران معني ديگر
وضع مي كنند از خود “
اين همچنان است كه كسي گويد :
”صورت آينه ،
صورت روي صيقلي يي است كه اول آن صورت نموده “
و اين معني را تحقيق و غموضي هست كه اگر در شرح آن
آويزم ، از مقصودم بازمانم

گلایه از خودم"

دیگر حتی شعرها هم مثل سابق یا آنچنان که باید و شاید
معنا نمیدهند، معنای حرف،معنای صحبت و شاید درد
دلی نگفته و چه بهتر که نا گفته.زندگی سخت میشود برای
نفس کشیدن مجبور میشوم تا آرام و شمرده نفس بکشم،
تا سهم و حقی که از این زنده بودن دارم زود تمام نشود و
به پایان نرسد، گویی آخر هنوز چیزهایی جا مانده برای
بیشتر رنج دادن و پر برکت کردن این عمر بی برکت .
آری باید آرام نفس کشید و شمرده، شاید هم برای اینکه
کسی صدای دست و پا زدنم را در لجن زندگی نشنودو
پشت پایی هم از او نخورم که زودتر خاتمه نیابد این
زندگی پست .شاید هم آرام نفس میکشم تا رفیقان نا رفیقم
از آمدن و رفتنم هیچ نفهمند و به قول قدیمیها آب از آب تکان
نخورد . شاید هم برای اینکه حتی با شنیدن صدای نفس هایم
بودن خودم را احساس نکم و این شوق نا مقدس زنده بودن در
درونم بیدار نشود و مرا به کام تازه ای از مرگ زندگی کردن
نکشاند،یاد حرف بزرگی می افتم که:
زندگی مرگ است و مرگ زندگی "پس زنده باد مرگ و مرگ بر زندگی.
شاید هم شمرده تر نفس میکشم تا بشمارم هر آنچه را که از این
عمربی حاصل کم میشود و مثل برگهای پاییزی فرو میریزد تا
تمام هر آن بود و نبود ها را در ذهنم تباه تر و مرا افسرده تر
سازد. ولی: بگذارید نگوییم ،، ای نه مهربانانی که در حقم
رفاقت هایی کردید ،که در آتش دوزخ نیز با یاد آنها خواهم
سوخت وخکستر این جسم گناه آلوده ام را عصیان خواهم گفت
که چرا؟
چرا و هزاران چرا ها و ایکاش های بی حاصل دگر.
 یاد قطعه شعری می افتم: من قصد نفی بازی گلها و باران را ندارم
آری شاید به چشم آنانکه زندگی را جز در هوس و خوش گذرانی
و شاید هم دلخوشی های ساده میبینند خوب و کامل به نظر میرسد
ولی زندگی به چشم من گودال سیاهیست که همگی در آن به دور
هم می گردیم و فقط رنگها وشکلهامان از همدیگر رنگین تر و
گاه کمرنگتر مینمایاند.  یاد یه حرفی از یه عزیزی می افتم 
کسی نمی توتند از پشت مردمک چشمان شما دنیا را همانند
شما ببیند . من که چیزی ندیده ام از این مردمکانم تا باز گو کنم
برای کسانم ولی،
آنقدر،، می توانم بگویم،، که حتی ارزش دیدن یا تفکر و تاملش
نیست
ولی نه دیدن چرا ؟ دیدن و سوختن چرا؟ دیدن و نگاه کردن چرا؟
این دیدن با نگاه کردن فرق میکنه،
تو زندگی فقط میتونیم خوب نگاه کنیم تا شاید چیزهایی رو ببینیم ،
ولی  نمیتونیم بیان کنیم شایدم عمل.
ولی خوب هر چه بود و هست ، چه خوب که تمام میشود و میگذرد
هرآنچکه می آزاردمان و هر نفس که می گذرد هر پلک که زده
میشود کم میشود از این عمر بسیار گران(سخت)و می رسد آن روز
که رو در روی خدای خویش لب به سخن بگشاییم و چند خطی از
نگفته های هیچ وقت ناگفته ازدفتر سیاه عمر را  مرور کنیم و با هم
به سخن چنین بنشینیم.........................................................
چقدر دلم این شعر رو می خواد"

حیلت رها کن عاشقا دیوانه شو دیوانه شو
و اندر دل آتش درآ پروانه شو پروانه شو
هم خویش را بیگانه کن هم خانه را ویرانه کن
وآنگه بیا با عاشقان هم خانه شو هم خانه شو
رو سینه را چون سینه‌ها هفت آب شو از کینه‌ها
وآنگه شراب عشق را پیمانه شو پیمانه شو
باید که جمله جان شوی تا لایق جانان شوی
گر سوی مستان می‌روی مستانه شو مستانه شو
آن گوشوار شاهدان هم صحبت عارض شده
آن گوش و عارض بایدت دردانه شو دردانه شو
چون جان تو شد در هوا ز افسانه شیرین ما
فانی شو و چون عاشقان افسانه شو افسانه شو
تو لیله القبری برو تا لیله القدری شوی
چون قدر مر ارواح را کاشانه شو کاشانه شو
اندیشه‌ات جایی رود وآنگه تو را آن جا کشد
ز اندیشه بگذر چون قضا پیشانه شو پیشانه شو
قفلی بود میل و هوا بنهاده بر دل‌های ما
مفتاح شو مفتاح را دندانه شو دندانه شو
بنواخت نور مصطفی آن استن حنانه را
کمتر ز چوبی نیستی حنانه شو حنانه شو
گوید سلیمان مر تو را بشنو لسان الطیر را
دامی و مرغ از تو رمد رو لانه شو رو لانه شو
گر چهره بنماید صنم پر شو از او چون آینه
ور زلف بگشاید صنم رو شانه شو رو شانه شو
تا کی دوشاخه چون رخی تا کی چو بیذق کم تکی
تا کی چو فرزین کژ روی فرزانه شو فرزانه شو
شکرانه دادی عشق را از تحفه‌ها و مال‌ها
هل مال را خود را بده شکرانه شو شکرانه شو
یک مدتی ارکان بدی یک مدتی حیوان بدی
یک مدتی چون جان شدی جانانه شو جانانه شو
ای ناطقه بر بام و در تا کی روی در خانه پر
نطق زبان را ترک کن بی‌چانه شو بی‌چانه شو
                                      
                                              حضرت مولانا